Nederlandstalige veldgids voor bergbloemen in Noord-Spanje

 Botanische excursie naar de Coriscao

Deze veldgids is speciaal geschreven voor Nederlanders die van Spaanse bergbloemen willen genieten. Het beschrijft 79 wilde bergbloemen die kunnen worden waargenomen op de relatief makkelijke bergroute naar de top van de Coriscao, gelegen in het central deel van het Cantabrisch Gebergte. Het beschrijft vrijwel alle planten die bloeien in juli en begin augustus, hetgeen een juiste determinatie sterk vereenvoudigt. Niet alleen de bloemen maar ook het omliggende landschap is zeer de moeite waard. 

Hoeveel buitenlandse botanische excursies hebben een Nederlandstalige onderbouwing van maar liefst 157 bladzijden? Deze gids is te koop op Amazon.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S

Overzicht van de wilde orchideeën die voorkomen in het Cantabrisch Gebergte.

This post in English: Click here.

Deze post is geschreven met de bedoeling om een gedetailleerd overzicht te geven een groot aantal wilde orchideeën die voorkomen in het Cantabrisch Gebergte (Cordillera Cantábrica in het Spaans) van Noord-Spanje. Ten minste, van die soorten die ik het afgelopen jaar heb weten te fotograferen. Van veel soorten is er tevens een foto bijgevoegd, niet alleen ter verluchtiging van deze post, maar vooral om de grote verscheidenheid te illustreren. Het overgrote deel is gedetermineerd rondom mijn woonplaats Cistierna in de provincie León, hierbij inbegrepen een flink aantal die er volgens de officiele literatuur niet eens behoren voor te komen. Zo zie je maar wat een grondig onderzoek allemaal aan het licht kan brengen. De soortnamen zijn aangegeven in oranje en de geslachtsnamen in magenta.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Een indrukwekkende natuurlijke brug: El ventanón.

Een fantastische doorkijk in een ongerept gebied.

INLEIDING

"El Ventanón" is een natuurlijke brug uitgehouwen in een kalkstenen rotskam. De geologische oorsprong is gelegen in het feit dat waterstroompjes vaak wegzakken in de spleten die zich dicht aan de rand van een kalksteenplateau bevinden. Ook hier heeft dit plaatsgevonden. De waterloop is als het ware onder de rand doorgestroomd, waarbij deze als een natuurlijke brug is overgebleven. De brug van "El Ventanón" heeft een lengte van 30 meter en een hoogte van 20 meter en is verscheidene meters breed. Aan de linkerkant van de brug bevinden zich enkele kleine grotjes, hetgeen een extra aanwijzing is dat deze brug op min of meer dezelfde manier is ontstaan als een druipsteengrot, nl. door oplossing van het kalksteen door een waterstroompje.

Dit geologisch fenomeen is opgenomen in een locale wandelroute genaamd de PRC-BU 32, die begint bij de Ojo Guareña grot. Deze grot die met een totale lengte van meer dan 110 km (110.000 meter) aan galerijen tot de langste grotten van Spanje behoord, kan overigens ook toeristisch bezocht worden.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Hoe huizenhoge golven uiteenslaan op de rotsen van Asturias (Noord-Spanje)

Wanneer de zee het land aanvalt.

De laatste maanden is de noordkust van Spanje al 5 keer "geteisterd" door huizenhoge golven. Afgezien van de schade aan de over het algemeen veelst te dicht bij de kust opgetrokken gebouwen (nooit zo leuk voor de betrokkenen), heeft het tegelijkertijd voor een ongewoon spektakel gezorgd. Het rode alert wordt afgegeven bij golven van over de 8 meter, maar bij 2 stormen waren de golven gemiddeld zelfs 12 meter, hetgeen betekent dat er af en toe golven van meer dan 22 meter aankomen, vaak in zogenaamde "golftreinen". de volgende video is een samenvatting van de laatste storm van 3 maart. Niet alleen gaat het om een storm met gemiddelde golven van over de 12 meter, bovendien kwamen de hoogste golven net aan gedurende een springvloed op de hoogste stand. Doordat hierdoor de waterdiepte met verscheidene meters toeneemt kunnen ook de grote golven veel dichter bij de kust komen voordat ze breken, waardoor ze vaak met volle kracht tegen de kliffen slaan.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE VIDEO.

De eerste bloeiende orchideeën en andere wilde bloemen van 2014:

Tot mijn groot genoegen heb ik afgelopen 8 februari al weer de eerste bloeiende orchideeën van het nieuwe jaar in het Cantabrisch Gebergte mogen aanschouwen. Vanwege de relatief zachte en vochtige winter zijn ze zelfs ruim een week eerder dan het afgelopen jaar. Het natuurlijk gaat nog niet om orchideeën die al volle bloei staan, maar wel om aren waar al verscheidene bloemen aan prijken. Over welke orchidee gaat het nu eigenlijk? Wel over de reuzenorchis of Himantoglossum robertianum. De naam reuzenorchis is te danken aan het forse formaat dat deze orchidee die wel een hoogte van 1 meter kan bereiken. Als een orchidee niet in bloei staat is het vaak heel moeilijk om vast te stellen om welke soort of zelfs om welk geslacht het gaat. Desondanks zijn enkele soorten met enige oefening wel uit elkaar te houden. De praktijk is hierbij van het grootste belang omdat sommige kenmerken te maken hebben met bladkleur en bladvorm, waarbij natuurlijk speciaal de kleur moeilijk is uit te leggen.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S. 

Liebana, een mediterrane vallei midden in het Cantabrisch Gebergte

Liebana, een mediterrane vallei midden in het Cantabrisch Gebergte.

Liebana, een mediterrane vallei midden in het Cantabrisch Gebergte

Bij ons op de Spaanse Hoogvlakte zijn de dagen momenteel vrij koud. Echter, middenin het Cantabrisch Gebergte bevindt zich een laaggelegen vallei die geheel omgeven is door meer dan 2000 meter hoge bergen.

Deze vallei heet de Liebana en ligt aan de voet van de Picos de Europa, een kalkgebergte dat al in 1918 tot het eerste nationale natuurpark van Spanje is uitgeroepen. De omringende bergen houden de wind en de regen weg, terwijl de lage ligging zeer ten goede komt aan de gemiddelde temperatuur. Liebana is gezegend met een voor het Cantabrisch Gebergte uniek en mediterraan klimaat, hetgeen ook in de begroeiing duidelijk naar voren komt.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

De bufones van de kust van Asturias

Zoals beloofd in de vorige post komen nu de bufones en de Asturiaanse zeekust aan de beurt. Vanwege de regen en het spatwater zijn de meeste foto´s helaas mislukt of van slechte kwaliteit, maar ik heb toch nog een redelijke selektie kunnen maken, geloof ik. Overigens zijn we het afgelopen weekend nog terug geweest met een spektakulair resultaat, vooral wat betreft de Bufones van Pría, maar deze zullen apart worden behandeld in de nabije toekomst. 

De bufones zijn gaten, spleten en zelfs echte putten die in verbinding staan met de zee via een uitgebreid grottenstelsel. De golven slaan deze grotten binnen en de daar aanwezige lucht wordt samengedrukt en met geweld en hard geloei door de bufones naar boven geblazen. Dit proces heeft aanleiding gegeven tot de naam bufones: volgen het woordenboek betekent bufar "el resoplar con fuerza del toro", oftewel "het harde en felle snuiven of loeien van de stier". Tijdens grote golfslag is het geblaas tot op kilometers afstand te horen, maar ook gedurende de zomer en kalm weer blazen de meeste bufones. Het verschil is dat als er een flinke deining staat de bufones ook hoge kollommen waterspray de lucht inspuiten en in enkele gevallen zelfs enorme plenzen water. Bufones in actie is werkelijk een geweldig spektakel en daarom is het haast verbijsterend dat het buiten de provincie Asturias een bijna onbekend verschijnsel is. Ik woon op ongeveer 140 kilometer afstand van de bufones en in mijn dorp weet vrijwel niemand wat de bufones zijn.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S. 

Het besneeuwde landschap van Oseja de Sajambre

Gisterenavond zag ik op het Spaanse nieuws beelden van enorme golven die over de kade van het in Baskenland gelegen San Sebastian sloegen. Nu ligt er langs de Asturiaanse noordkust een gebied met een groot aantal bufones, dit zijn gaten waar, indien er een forse zeedeining staat, flinke waterfonteinen uit kunnen spuiten. Volgens de informatie op internet werden er voor vandaag golven van tussen de 6 en 8 meter verwacht, hetgeen meer dan voldoende is voor een indrukwekkend spektakel. Dezelfde avond heb ik nog geprobeerd om de bergpas tussen León en Asturias over te komen, maar dit was vanwege de sneewval onmogelijk. Maar vanochtend vroeg ben ik opnieuw vertrokken over de nu schoon geschoven weg die het Cantabrisch Gebergte dwars doorsteekt. Bij het passeren van de bergpas El Pontón begon het net licht te worden en de besneeuwde bomen waren een lust voor het oog. De volgende foto´s tonen dit fraai besneeuwde landschap, behalve de laatste 2 foto´s die een eerste impressie van de bufón-fonteinen geven, maar deze worden in de volgende post behandeld.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Tocht naar een duizendjarige venijnboom

Gistermiddag zijn we er op uitgetrokken om een 1000+ jarige venijnboom (Taxus baccata) te bezoeken. Deze boom staat geheel alleen en afgezonderd aan de voet van enkele hoge bergtoppen. Het was dus een hele klim, vooral omdat er geen duidelijk pad naar toe gaat.
Ondanks dat het vee er soms van eet, is de venijnboom toch een erg giftige boom. Alleen het rode vruchtvlees is eetbaar, maar de pit dus weer niet. Al met al is voorzichtigheid dus geboden.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Een dagje op orchideeën fotojacht in het Zuidelijk Cantabrisch Gebergte (Spanje).

Gisteren 20 juni was een geschikte dag om er weer eens op uit te trekken. Het was de hoogste tijd om de ontwikkelingsstadia van de orchideeën in de bergen van Boñar te gaan controleren. Vanwege het relatief koude voorjaar staan vele orchideeën er dit jaar nog prachtig bij en verscheidene soorten moeten zelfs nog in bloei komen. In deze post foto´s van enkele van de gevonden orchideeën en van het landschap waar ze zich bevinden.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Bloemen in Maart in het Cantabrisch Gebergte, deel 1.

This post in English: Click here.

Eind winter: bloemen in het Cantabrisch Gebergte (Asturias).

Halverwege maart zijn we enkele dagen naar het qua klimaat zachtere Asturias geweest, waar vele bloemen al vol in bloei stonden. We hebben zeker 40 verschillende bloemen kunnen fotograferen, waarvan sommige heel algemeen zijn en andere best wel bijzonder. In deze post wordt een kleine verzameling van de gevonden bloemen getoond, terwijl de resterende planten in andere posts aan bod zullen komen.

 LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

De eerste orchideeën van 2013 in het Cantabrisch Gebergte.

De reuzenorchis en de bruine ophrys.

In een kort doch aangenaam bezoek aan Asturias, het autonome gebied dat te samen met Cantabria bijna het gehele noordelijke deel van het Cantabrisch Gebergte uitmaken (zie Geopgraphic Location), hebben we de eerste bloeiende orchideeën van dit jaar kunnen waarnemen. Het gaat om de reuzenorchis (Himantoglossum robertianum) en de bruine ophrys (Ophrys fusca). De reuzenorchis staat al in bloei sinds eind februari (persoonlijke communicatie) maar de gevonden bruine ophrys is net in bloei gekomen, met vele exemplaren die nog in de knop zitten. Omdat het de bedoeling is om een geheel artikel te wijden aan elke orchidee afzonderlijk (want dat verdienen ze wel), zal ik nu slechts enkele foto´s tonen. De reuzenorchis is nu niet een orchidee die bepaald veel voorkomt in het Cantabrisch Gebergte, maar we hebben toch verschillende groepjes weten te lokaliseren met tussen de 2 en de 20 bloeiende exemplaren, met een een totaal van ruim 60 orchideeën. Van de Ophrys fusca (bruine ophrys) hebben we een zeer veel belovend gebied pal aan de kust gevonden met vele tientallen planten in bloei.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Wilde orchideeën in Spanje: de slanke harlekijn of Anacamptis morio subsp picta.

This post in English: click here.

Een enorm veld vol met tienduizenden slanke harlekijntjes (Anacamptis picta of A. morio subsp. picta).

Inleiding.

Zo´n 10 dagen geleden stuiten we bij toeval op een enorm veld vol met wilde orchideeën. Het gaat om een in de streek vrij algemene orchidee, n.l. de slanke harlekijn. De wetenschappelijke naam is Anacamptis morio subsp. picta hoewel veel botanici het beschouwen als een aparte soort, de Anacamptis picta. Maar goed, plotseling zagen we dus een afgezet veld werkelijk afgeladen met orchideeën. Gelukkig werd het veld niet begraasd door vee, hoewel begrazing na de bloeitijd wel positief is voor het orchideeën bestand. Het aantal slanke harlekijntjes dat aanwezig is is werkelijk overweldigend, zodanig zelfs dat er een purperen gloed over het hele veld ligt. De oppervlakte van het veld dat is bedekt met orchideeën is ongeveer 10 hectaren groot (gemeten op luchtfoto´s) en een voorzichtige schatting is dat er beduidend meer dan vijfhonderd duizend (500.000) orchideeën bijeen staan. Zo iets bijzonders moet natuurlijk wel gedeeld worden, hoewel de exacte lokatie natuurlijk niet genoemd kan worden.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S. 

De boomkikker (Hyla arborea molleri).

This post in English: click here.

Een boomkikker in een waterpoel.

Inleiding

Op één van onze botanische speurtochten kwamen we onlangs bij een kleine waterpoel, die gewoonte getrouw even werd onderzocht op de aanwezigheid van amfibieën en welk een verrassing: langs de kant en verscholen tussen het riet zat een boomkikkertje. Bij benadering verdween hij natuurlijk onder water, maar schijnbaar is het diertje daar toch niet zo op z´n gemak want telkens na ongeveer een minuut kwam het al weer boven. Na enkele foto´s besloten we om hem te vangen om de details eens goed te bekijken, hetgeen met een levenslange ontwikkelde techniek niet zo moeilijk is. Na nauwkeurige besturing werd het diertje nog even op een tak gezet voor de foto en zoals gewoonlijk wilde het mijn warme hand maar nauwelijks verlaten. Het diertje werkte goed mee en na enkele foto´s werd het weer teruggezet op de plaats waar het gevangen was.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Anacamtis champagneuxii of blesharlekijn.

This post in English: click here.

De blesharlekijn (Anacamptis champagneuxii) een kleine maar fraaie orchidee van de sectie Moriones.

De Anacamptis champagneuxii of blesharlekijn is een zeldzame en purperkleurige orchidee uit het westelijk Middellandse Zeegebied, ook voorkomend in de strook wilde natuur direct grenzend aan het Zuidelijk Cantabrisch Gebergte. Tot zo´n 10 jaar geleden telde het geslacht Anacamptis maar 1 lid, nl. de Anacamptis pyramidalis (hondskruid of pyramide-orchis).  Echter door de sterke opkomst van het genetisch onderzoek is de voormalige classificatie flink door elkaar gehusseld. Vele orchideeën die traditioneel tot het geslacht Orchis werden gerekend bleken toch veel meer gemeen te hebben met de Anacamptis pyramidalis dan ooit was vermoed. Vooral het onderzoek van Richard Bateman en medewerkers in 2003 heeft tot de nieuwe classificatie geleid. Zoals altijd in de wetenschap was natuurlijk niet iedere onderzoeker het daarmee eens, maar heden ten dage lijkt de nieuwe indeling het pleit toch gewonnen te hebben. Echter is het dus goed mogelijk om de blesharlekijn ook als Orchis champagneuxii in de literatuur terug te vinden. Het geslacht Anacamptis is onderverdeeld in secties en de blesharlekijn behoort tot de sectie Moriones waartoe o.a. ook de harlekijn (Anacamptis morio) en de slanke harlekijn (Anacamptis picta) behoren.Genoemde orchideeën komen allen voor in het Cantabrisch Gebergte.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Ontmoeting met een gewonde hop (Upupa epops)

 In plaats van paddenstoelen een prachtige, doch gewonde hop.

Introdukte

Op zoek naar enkele smakelijke voorjaarspronkridders (Calocybe gambosa of Tricholoma georgii), een zwam die in onze streek algemeen voorkomt, zagen we ineens een zwart-witte vogel in het gras zitten. Misschien een ekster? Nee, het was een hop. We waren de hop tot op minstens 5 meter genaderd zonder dat hij was weggevlogen, zou hij soms dood zijn? Ondanks dat het beestje doodstil zat, knipperde hij toch af en toe met z´n oogjes. Gauw terug gelopen naar de auto om de camera te pakken. Bij nadere inspectie bleek een van de vleugels toch in een onnatuurlijke stand te staan. Toen bij een behoedzame benadering het vogeltje gewoon bleef zitten, werd bevestigd dat er iets goed mis was. Na hem voorzichtig te hebben opgepakt bleek hij behoorlijk gewond aan de rechter vleugel. Wat nu? Nu hebben we het geluk een verzorgingscentrum van wilde dieren in de regio te hebben en dat een van de verzorgers een vriend van ons is. De paddenstoelen waren op slag vergeten en op naar het verzorgingscentrum dat zich midden in de bossen bevindt, waar helaas niemand aanwezig was. Vervolgens onze vriend de verzorger gebeld die op reis bleek te zijn, maar we konden het diertje wel achter in de terreinwagen zetten die bij hem thuis stond geparkeerd. Op naar naar het dorpje van de verzorger en de arme hop achter in de wagen geinstaleerd. De dag daarna hebben we gebeld en toen bleek dat ondanks de toegewijde verzorging het beestje toch was overleden.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S

Natuurpark Monte Santiago: El salto del Río Nervión, een 300 meter hoge waterval.

Monte Santiago, de abrupte grens tussen de Spaanse hoogvlakte en het Baskische laagland.

Gebruik makend van de Paasvakantie zijn we er enkele dagen tussenuit geweest. De tijd is besteed aan het opsporen van nieuwe orchideeën vindplaatsen, het verkennen van grotten en het bezoeken van mooie plekjes. In deze post wil ik enkele foto´s delen van het natuurpark Monte Santiago, met zijn 300 meter hoge waterval: El salto del Río Nervión. Ondanks dat dit park niet meer in het Cantabrisch Gebergte sensu stricto ligt, worden in dit blog ook de bezienswaardigheden in de directe omgeving beschreven.

Waarom is de ligging van dit park uniek? Het grootste deel van de Spaanse meseta (hoogte 800 tot 900 meter) wordt van de noordkust gescheiden door het Cantabrisch Gebergte (hoogten van boven de 2000 meter). Echter, het Cantabrisch Gebergte eindigt op enkele tientallen kilometers naar het westen, waardoor de meseta direct aan het laagland van Vizcaya (Baskenland) grenst. Deze grens bestaat uit een duizelingwekkende steile rotswand van zo´n 500 tot 600 meter hoog en vele kilometers lang, waar talloze gieren nestelen. De rivier de Nervión ontspringt op de meseta en stort na een korte afstand over deze rand naar beneden. Deze 300 meter hoge waterval heeft echter alleen maar water gedurende zware regenval of bij dooiende sneeuw, wat te wijten is aan het karst karakter van het plateau, waar het meeste water al snel ondergronds in de grotten verdwijnt. Monte Santiago is bedekt met een beukenbos wat gevoed wordt door de regen en mist afkomstig van de zee. Tevens was er op deze plaats het klooster van Santiago de Langrériz, waar nu alleen nog maar de ruïnes van over zijn.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Bergwandelen in het Cantabrisch Gebergte: Fuentes de Peñacorada

This post in English: Click here.

In de voetstappen van de Romeinse legioenen.

Algemene inleiding.

De laatste jaren worden steeds meer gemeenten zich bewust van het natuurlijk potentiaal van het Cantabrisch Gebergte, en trachten daarom het milieubewuste toerisme aan te moedigen. Een van de resultaten is een beginnend netwerk van plaatselijke routes. In deze post wordt een beschrijving gegeven van één van deze gemarkeerde routes die door haar ontwerpers  "In de de voetstappen van de  legioenen " is gedoopd. Het gaat om een gemakkelijke doch mooie route gelegen in het zuidelijk gedeelte van het Centrale Cantabrisch Gebergte (noordoosten van de provincie León). Het belang van de route ligt zowel in het spectaculaire landschap als in het cultureel erfdeel.


Eerst een beetje geschiedenis.

De ontwerpers van deze route zijn de geschiedkundigen Eutimio Martino en Siro Sanz die al vele jaren de Keltische en Romeinse overblijfselen in het Cantabrisch Gebergte bestuderen.  Zij zijn er volledig van overtuigd dat we hier te maken met een Romeinse weg die werd gebouwd tijdens de Cantabrische Oorlogen (29-19 voor Christus), om toegang te verschaffen tot de lokale Keltische nederzettingen. Deze Keltische nederzettingen of  "castros" werden steevast op moeilijk bereikbare plaatsen gebouwd, die goed te verdedigen waren. Het algemene idee van Martino en Sanz is dat de Romeinse verovering gepaard is gegaan met de aanleg van een aantal hoofdwegen in de bredere rivierdalen, met kortere aftakkingen naar de in de bergen gelegen Keltische nederzettingen/burchten. In dit geval, wordt ook deze route geïnterpreteerd als een zijweg die leidde naar een “castro” gelegen aan de Campurrial pas. De hoofdweg is een belangrijke en algemeen erkende Romeinse weg die via de rivier de Esla naar het hart van het Cantabrisch Gergte leidt. Dit laatste in tegenwoordige tijd want nog steeds kunnen gedeelten van deze weg worden bewandeld.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Het stuwmeer van Riaño, het dal van Oseja de Sajambre en het bedevaartsoord Covadonga (Cantabrisch Gebergte)

This post in English: click here.

Van Cistierna naar Covadonga: Foto´s van enkele bijzondere plekjes in het Cantabrisch Gebergte.

Inleiding

Van Cistierna, een plaatsje gelegen aan de zuidrand van het Cantabrisch Gebergte, naar Covadonga moet bijna het gehele gebergte dwars worden overgetrokken. Deze afstand van meer dan 100 km kan met de auto in zo´n 2 uur worden afgelegd, hoewel de schoonheid van het landschap waarschijnlijk wel enige vertraging zal veroorzaken. Gisteren hebben we deze route nog afgelegd en in deze post wil ik een aantal foto´s van enkele heel bijzondere plekjes delen. Het is slechts een klein gedeelte van de overweldigende natuur die je op deze reis tegenkomt, want o.a. de bergen van Cremenés, de bergpas "El Pontón" en de enorme tientallen kilometers lange rotskloof van het "Desfiladero de los Beyos" zijn niet gefotografeerd.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S.

Naamgeving van de Paardenbloem (Taraxacum officinale)

THIS POST IN ENGLISH: CLICK HERE.

De vele namen van de paardenbloem (Taraxacum officinale) 

Inleiding 
Wie kent niet de paardenbloem, deze doodgewone maar toch zo mooie bloem, die in het voorjaar hele velden geel kan kleuren. Van de paardenbloem bestaat niet slechts één enkele soort maar een agglomeratie van vele micro-soorten, wat o.a. het gevolg is van de mogelijkheid tot vermeerdering d.m.v. onbevruchte zaadjes (kloning). De plant heeft een rozet met sterk getande bladeren en de holle bloemstengels hebben bovenop een bloemhoofdje bestaande uit vele gele lintbloemen. De paardenbloem behoort dan ook tot de composieten of Asteraceae. De plant kent verrassend veel toepassingen maar om een te lange post te voorkomen wordt hier alleen maar de enigszins verwarrende naamgeving besproken.
Alle jaren geleden was het me hier in Spanje opgevallen dat de paardenbloem “diente de león” (= leeuwentand)  wordt genoemd, maar dat bij ons in Nederland met leeuwentanden op de paardenbloem gelijkende, maar toch andere soorten worden bedoeld. Echter, om de verwarring compleet te maken onderscheiden sommige Spanjaarden wel tussen de paardenbloem  (meacamas = beddenplasser) en de leeuwentand (diente de león). Omdat een naam belangrijk is en bovendien informatie verschaft over het benoemde object,  vroeg dit gewoon om een klein onderzoekje.

LEES VERDER EN GENIET VAN DE FOTO´S